Pałace

Wenecka architektura pałacowa zachwyca swoją różnorodnością, łączy bowiem elementy wywodzące się z różnych epok historycznych i stylów. Szerokie kontakty handlowe sprawiały, że wenecjanie przez całe wieki skłonni byli do łączenia rozmaitych zapożyczeń, a mimo zmieniających się prądów w europejskiej architekturze, niektóre elementy, takie jak mozaiki czy medaliony, stosowali w sposób ponadczasowy. Dziś najlepszą okazją do zapoznania się z umiejętnościami architektonicznymi i artystyczną wrażliwością budowniczych weneckich stanowi rejs gondolą po Kanale Grande albo po innych, pomniejszych kanałach.

Wenecki pałac to najczęściej budowla trójkondygnacyjna, posiadają reprezentacyjną fasadę od strony wody oraz dwie bramy wejściowe – od strony wody i od strony lądu (bramy rezydencji przy Kanale Grande wyznaczone są przez specjalne słupy, zwane paline. Najstarsze pałace w Wenecji (XI – XIII w.) utrzymane są w stylu wenecko – bizantyjskim – stylu, którego wyznacznikami są bogato zdobione kapitele, bizantyjskie łuki oraz kwiecista (orientalna) forma. Charakterystycznym elementem dla tego stylu, który szczególnie przypadł wenecjanom do gustu, było także paterae – element dekoracyjny wykonany z kamienia bądź marmuru, z wyrzeźbionym motywem roślinnym albo zwierzęcym (np. lwem, gryfem, pawiem, czy orłem). Jednym z najbardziej znanych w Wenecji pałaców wzniesionych w stylu wenecko – bizantyjskim jest Ca’ da Mosto, usytuowany u wylotu Rio dei Santa Apostoli do Kanału Grande. Oglądając pałac od strony wody warto zwrócić uwagę na bizantyjskie ostrołuki i fryz w kształcie winorośli.

Choć styl wenecko – bizantyjski ma swój niepowtarzalny urok, to powszechnie uważa się, że najpiękniejsze są w Wenecji pałace gotyckie. Budowane między XIII a XV w. rezydencje były zdecydowanie bardziej ostentacyjne, a weneccy architekci chętnie sięgali w tym czasie do rozwiązań stosowanych w architekturze islamskiej. Łuki bizantyjskie wyparte zostały w dużej mierze przez łuki mauretańskie, a później także w pełni gotyckie ostrołuki. Nowym elementem była także okazała loggia z trój – i czterolistnymi łukami. Klasycznym przykładem dojrzałego gotyku jest w Wenecji Pałac Dożów, z piękną loggią i portykiem. Z gotyckich rezydencji prywatnych koniecznie trzeba natomiast wymienić Ca’ d’Oro, Ca’ Dario, Palazzo Barbaro czy też Ca’ Foscari.

Również w okresie renesansu i baroku budowano w Wenecji piękne pałace, choć dla wielu znawców architektury żadne z nich nie mogły się równać z rezydencjami gotyckimi. Przywiązanie do stylu gotyckiego było zresztą przez długi czas tak silne, że weneccy architekci jedynie dodawali do gotyckiej bryły elementy renesansowe. Do grona architektów, którzy wyraźnie opowiedzieli za renesansem, należeli Mauro Coducci i Jacopo Sansovino. Coducciemu zawdzięcza Wenecja chociażby wspaniały Palazzo Vedramin – Calergi, Sansovino natomiast – Ca’ Grande – z wejściem ozdobionym potrójnym łukiem. Jeśli natomiast chodzi o architekturę barokową, to tu Wenecja może się poszczycić przede wszystkim Baldasssare Longheną. Architekt, będący jednocześnie twórcą Kościoła Santa Maria della Salute i Kościoła Il Redentore, zaprojektował przy Kanale Grande dwa wspaniałe pałace – Ca’ Pesaro i Ca’ Rezzonico.

VN:F [1.9.22_1171]
OCEŃ TO MIEJSCE:
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)

Dodaj opinię o tym miejscu